اوراکل،دو جلدی

اتاق در تاريکي محض فرو رفته بود … نه چراغ خوابي روشن بود و نه پرده زخيم و تيره اتاق اجازه مي داد هيچ نوري از چراغ هاي داخل کوچه به درون اتاق نفوذ کند طبق عادت هميشگي اش لحاف کلفت را از روي خودش کنار زده و به زور قرص خوابي که خورده بود به خوابي نيمه عميق فرو رفته و از عالم و آدم بي خبر بود … شايد در کل يک ساعت از خوابيدنش گذشته بود از بيرون اتاق صدا مي آمد … صداي پا … کسي داشت مي دويد … ترسان و هراسان مي دويد … تنها عکس العملش به صداهاي رعب آور اين بود که از دنده چپ بچرخد و طاق باز شود