دختران آفتاب

کتاب "دختران آفتاب" به نویسندگی امیرحسین بانکی، بهزاد دانشگر و محمدرضا رضایتمند اگرچه داستان است، در واقع تحقيقی روان شناختی و جامعه شناختی، فرهنگی و دينی درباره زنان است. "دختران آفتاب" خواسته است زن و منزلت و شخصيت و هويت او را بشناساند؛ به خودش، به مَردَش، به جامعه اش، و به تاريخ گذشته و سرنوشت آينده اش؛ همان گونه که هست و همان گونه که بايد باشد. و همين گونه است که او را از طفيلی مرد بودن می رهاند و نشان می دهد که در عين زن بودن هيچ از مراتب و کمالات انسانی کم ندارد. هم سفران "دختران آفتاب" به سرمنزل تفکری می رسند که انسان را می بيند و اعتبار می بخشد؛ خواه زن باشد خواه مرد. تفکری که حجاب و غبار شبهه ها، تلالو انوار بی بدیلش را کورسویی خواسته است و چون این غبار، برای همسفران دختران آفتاب فرو می نشیند؛ تلالو آن انوار، آنها را به خانواده و اجتماع می برد. شرافت مادری را در خانواده ای که پایه و اساس انسان سازی است به آنها یادآوری می کند، نقش های اجتماعی و لوازم آن چون روابط زن و مرد، پوشش و حجاب، حیا و غیرت را توضیح می دهد. سرمنزل مقصود "دختران آفتاب" دامان پرمهرومحبت مادری است که سرچشمه همه نيکی هاست. مادری که فاطمه خوبی هاست و زهره روشنايی ها. اين کتاب از معدود داستان هايی است که بيش از يک نويسنده دارد و سبب آن هم چند جنبه ای بودن محتوای آن است. دختران آفتاب داستانی است که قابلیت ها و ظرفیت هایش برای مطالعه، اجرای رادیویی و حتی فیلم و سریال بسیار بالاست و به زودی از این رمان بیشتر خواهیم شنید.