دوباره لیلاشو

در این رمان با زندگی دو شخصیت‌ اصلی آن به نام‌های «لیلا» و «بهمن» آشنا می‌شویم که به‌صورت موازی روایت می‌شود. علیشاهی به واسطه‌ی قصه‌ی خود توانسته در این رمان بخشی از تاثیرات اقتصادی و سیاسی بر فرهنگ جامعه‌ی ایران در دهه‌ی چهل تا دهه‌ی هشتاد را به تصویر بکشد. در قصه‌ی لیلا بیشتر با روایتی حادثه‌محور و در قصه‌ی زندگی بهمن بیشتر با روایتی شخصیت‌محور روبه‌رو هستیم. در بخشی از این داستان آمده است: « پرنده‌های مهاجر باید بالاخره یک روزی یاد بگیرند که ساخت آشیانه بر چنار پیر یا دودکش گرمابه قدیمی که هنوز هیچ تصمیمی بر آن گرفته نشده که برود در لیست میراث فرهنگی یا نه، خیلی بهتر از ساختن آشیانه روی اشخه‌های تروتازه دخرت توتی است که مورد هجوم مردم است هنگام اردیبهشت و خرداد، حتی بهتر است از ساختن آشیانه توی بالکن آپارتمان‌ها. اگر آشیانه روی شاخه‌های یک درخت گلابی مغرور باشد که خود را به دست بادهای فصلی سپرده، یا توی کانال کولر خانه‌ای که به مستأجر اجاره داده می‌شود یا زیر سایه‌بان پارکینگ عمومی اداره‌ای، پرنده که برمی‌گردد هیچ نشانی از زندگی گذشته خود آن‌جا نمی‌یابد و باید برود... »