شوهر عزیز من

يكي از ويژگي‌هاي اين داستان توجه نويسنده به پرهيز از رويدادهايي است كه براي ذهن مخاطب خسته كننده است؛ وي سعي داشته تا ضمن بازگو كردن موقعيت‌هاي داستاني، نوعي احساس همذات‌پنداري را با توصيف به موقع احساسات شخصيت‌هاي داستاني‌اش القا كند و صميميت نثر او به همين دليل در لايه‌هاي زيرين زبان داستاني‌اش نمودي دروني يافته است. در این رمان نویسنده به طور مشخص به حال و هوای شخصیت‌هایش در دهه‌های پس از انقلاب می‌پردازد که به گونه‌اي خاص تلاطم مسایل سیاسی، اجتماعی و عشق در آن‌ها احساس مي‌شود و دغدغه‌هايي مانند رابطه عشق، سياست ‌و نقش مسايل اجتماعي در زندگي انسان‌ها را در وقايع سال‌هاي اخير ايران طرح كرده است. بخشي از اين رمان اين گونه نوشته شده است: «همين كه پروانه پايش به خانه رسيد و توي اتاقي كه در زماني دور زريان روزي سه بار پشت دستش كرم نرم كننده مي‌ماليد جاگير واگير شده گفت: «عجب اتاقي. براي من آماده‌اش كرده بودي؟» و خودش را در آيينه ميز آرايش نگاه كرد و موهاي پر كلاغي‌اش را با يك گيره‌ي كوچولو بالاي سرش جمع كرد و رفت چهار زانو روي تخت نشست...»