افسوس برای نرگس های افغانستان

«محسن مخملباف در طبقه دوم خانه‌ای که در یکی از خیابان‌های مرکزی کابل اجاره کرده، با من حرف می‌زند؛ اتاقی که با موکت پوشانده شده و یک تخته‌ی سفید (وایت‌برد) حاوی برنامه‌های سینمایی‌اش بر یکی از دیوارها خودنمای می‌کند. او در حالی که سیب کوچکی را از این دست به آن دست می‌دهد، می‌گوید: «افغان‌ها مردمی هستند که در بیست سال گذشته و در جنگ‌های داخلی بسیار همدیگر را کشتند. آن‌قدر که خودشان همدیگر را کشتند، روس‌ها آنها را نکشتند. به خاطر همین جنگ‌ها، امروز اقوام مختلف کینه زیادی نسبت به هم دارند.»

 

از راه دور که نگاه کنی، افغانستان به نظر آن‌قدرها هم جذاب و دل‌ربا به نظر نمی‌رسد اما برعکس ظاهرش، خاک این دیار غریب و همسایه انگار حسابی دامن‌گیر است. آن‌قدر زیاد که، ژیلا بنی‌یعقوبِ خبرنگار را تقریبا سالی یک‌بار به طرف خودش کشانده است. بنی‌یعقوب اولین بار بعد از سقوط طالبان در افغانستان رفت و تا سال ۱۳۸۵ چندباری به بخش‌های مختلف این کشور سر زد.

کتاب «افسوس برای نرگس‌های افغانستان» گزارش‌هایی است که در روزنامه‌هایی مثل یاس نو و سرمایه منتشر شده بود، گزارش‌هایی که حالا و بعد از نزدیک به سیزده‌سال دوباره چاپ می‌شوند.

 

ژیلا بنی‌یعقوب خبرنگار، سالها پیش درست چند ماه پس از حمله آمریکا به افغانستان و سقوط طالبان، راهی افغانستان شد تا همراه با عکاس روزنامه‌شان، گزارشی از وضعیت کشور همسایه‌مان بعد از جنگ تهیه کند. گویا قرار بود فقط یک‌بار به کابل برود، چند تایی گزارش و گفت‌وگو بگیرد و برگردد. با خیلی‌ از مسئولان و چهره‌های سرشناس افغان و ایرانی گفت‌وگو کرد تا گزارش‌هایش کامل شوند. با افراد سرشناس اولین دولت ملی افغانستان و حتی محسن مخلباف، فیلمساز ایرانی هم مصاحبه کرد.

 

خاک افغانستان دامن «ژیلا»ی پرجنب‌وجوش را رها نکرد و بنی‌یعقوب در سالهای بعد به «نیمروز»، «کابل»، «دره پنج‌شیر» و «هرات» رفت. با بازماندگان احمدشاه مسعود، شیر پنج‌شیر گفت‌وگو کرد، درباره وضعیت زنان افغانستان با دختران افغانی گپ زد و هر آن‌چه از وضعیت شهر، روند تغییر چهره‌ی افغانستان بعد از حضور نیروهای آمریکایی و… دیده بود