زمین نوآباد،دو جلدی

زمین نوآباد نام رمانی است از میخائیل شولوخوف نویسندهٔ روسی و خالق رمان عظیم «دن آرام». این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.

 محمود اعتمادزاده با نام مستعار «م.ا. به آذین» این کتاب و همین طور رمان «دن آرام» را به فارسی ترجمه کرده است.

این رمان بلند به مرحله­ی مهمی از تاریخ قزاقهای دون، یعنی مرحله­ی اشتراکی کردن مزارع(در 1930) تخصیص یافته است. ترکیب رمان ساده است: اینجا از طرحهای گوناگونی که در داستان دن آرام هست، خبری نیست. مکان واحدی به جای چارچوب داستان به کار می­رود: و آن دهکده­ی کوچک گرمیاچثی لوگ در اوکرائین است، اما سرنوشت همه­ی دهقانان روسیه در این دنیای کوچک انعکاس می­یابد. تقریباً همه­ی قهرمانان رمان قزاق­اند، به استثنای قهرمان اصلی، داویدوف، که یکی از آن بیست و پنج هزار کارگری است که حزب به روستاها فرستاده است تا دهقانها را برای ورود به کالخوز ترغیب کنند. داویدوف، به یاری ناگولنوف، مسئول حوزه­ی حزب، و راز متنوف ، رئیس شورای محلی، با شور و حرات تمام در راه ایفای وظیفه­ی خویش می­کوشد. این سه تن سخت علاقه­مند به نظام جدیدند، و با ایمانی کامل و ساده­دلانه در انتظار فرارسیدن قریب­الوقوع انقلابی جهانی هستند. با این همه، وظیفه­ای که به عهده دارند دشوار از آب در می­آید. اگر چه دهقانهای بی چیز، به محض دعوت، به کالخوز می­پیوندند، دهقانهای «میانه حال»، در حال واگذاری اراضی و اموال خودشان به کالخوز، دودلی نشان می­دهند و نهفتن بذرها و کشتن دامهایشان را بر واگذار کردن آنها به دولت ترجیح می­دهند. و اما درباره­ی کولاکها که شمارشان هم در آن منطقه­ی بسیار حاصلخیز فراوان است، باید بگوییم که املاک و اموالشان از دستشان گرفته می­شود و خودشان به «شمال» تبعید می­شوند، و صحنه­های بازداشت این قزاقها و تقسیم و توزیع دارایی­شان از مهیج­ترین صحنه­های داستان است. وضع، که خود در این مرحله متشنج است، بر اثر حضور دو افسر «سفید» از روسهای سفید- در دهکده، که سعی دارند تا با وسایلی آشکارا نارسا شورشی برانگیزند، پیچیده­تر می­شود. وقتی که این «سفیدها» در مقام این شایعه پراکنی بر می­آیند که بذرهایی که گرد