سبک شناسی اعجاز بلاغی قرآن

اصطلاح سبک شناسی در پژوهشهای گذشته چندان رواج نداشته، هر چند دلالتهای این مباحث به وضوح در پژوهشهای قدما دیده می‌شود. سبک شناسی پل ارتباطی علوم زبانی با دستاوردهای آفرینش هنری گشته و اساسا به بررسی مبانی واقعی قاعده مند نمودن بررسی سبک، توجه دارد و از نظر علمی به ویژگیهای زبانی می‌پردازد که کلام را از ابزار صرف اطلاع رسانی به ابزار تاثیر گذار هنری منتقل می‌نماید. و از حیث روش پژوهشی است که خواننده را به درک انتقادی ویژگیهای هنری با آگاهی از غایت کارکردی که آن ویژگیها را محقق می‌نماید توانا می‌سازد. کتاب در سه بخش تدوین شده است: اول: درباره ی سبک و بلاغت عربی است. مؤلف در این بخش به بررسی سبک از حیث لغت و اصطلاح پرداخته و درنگی در باب مفهوم سبک از نظر قرآن پژوهان داشته است و به مفهوم سبک از نظر معاصران پرداخته تا بین میراث عربی و پژوهشهای مدرن پیوندی ایجاد کند. دوم: درباره ی رویکردهای پژوهش در سبک قرآنی است که تقسیم دانشمندان حوزه اعجاز بلاغی را بیان می‌کند. این رویکردها به چهار گروه زبان شناختی ، هنری و عقلی تقسیم شده است. صبغه ی غالب این بخش توصیف تاریخی برای تبیین تلاش هر حوزه است که دستاورد مشارکت هر یک در کشف موارد بررسی در سبک قرآن کریم مشخص شده است. سوم: بررسی هنری است که در آن به روش پژوهشهای مدرن تکیه شده است و به مسائلی توجه شده که به تبیین علل تمایز سبک می‌پردازد. گزینش واژگان، نظم آوا، گسترش و تصویر از جمله این موارد است.