زردشتیان ، باورها و آداب دینی آن ها

 «کتاب زرتشتیان؛ باورها و آداب دینی آن‌ها» که به عنوان کتاب درسی برای دانشجویان رشته‌ی ادیان فراهم آمده است، نخستین بار در سال 1979 به چاپ رسید. بویس در این متن پس از چندین بار بازنگری در چاپ‌های بعدی، در سال 2001 اگرچه مجال نیافت تا نظرات تازه‌اش را در متن وارد کند، ولی دیباچه‌ای بر آن نوشت که طی آن برخی دیدگاه‌هایش را تصحیح کرد. 

این کتاب که در چهارده بخش فراهم شده است، به موضوعاتی هم‌چون، پیشینه‌ی هند و ایرانیان، رسوم عبادی، ایزدان، مرگ و آخرت، زرتشت و آموزه‌هایش، استقرار مزداپرستی، روحانیون و پرستش، و جایگاه دین در دوران‌های هخامنشی، سلوکی، اشکانی، ساسانی، ایلخانی، صفویه، قاجار و سده‌ی بیستم میلادی، می‌پردازد. 

نویسنده‌ی کتاب، اگرچه بسیاری از سالیان عمر خود را بر روی متون ایران باستان و به ویژه متون مانوی گذرانده، ولی مطالعات و پژوهش‌های بی‌نظیری هم بر روی آداب و عقاید زردشتیان انجام داده است. 

بویس از رهگذر مطالعه‌ی متون دینی زردشتی این اعتقاد را یافت که به تصریح این متون، زردشت موبد بوده و بر اجرای درست اعمال دینی تأکید داشته است. بر این اساس بویس همین اعمال دینی را عامل دوام کیش زردشتی می‌داند و بدین ترتیب در جبهه‌ی مقابل دانشمندانی قرار می‌گیرد که همواره کوشیده‌اند با پررنگ کردن ابعاد اخلاقی و فلسفی آموزه‌های زردشت، این ویژگی‌ها را عوامل پایداری این دین معرفی کنند. بویس بر پایه‌ی همین اعتقاد و باور به این نکته که آداب و باورهای دینی زردشتیان ایران، به ویژه ساکنان شهرستان‌ها و روستاهای دوردست، اصیل‌تر از آداب و باورهای پارسیان هند است، با داشتن شرایط جسمانی نامساعد، رنج سفری دشوار به ایران را به جان خرید و راهی ایران شد تا از نزدیک در مورد فرهنگ زردشتی مطالعه و پژوهش کند.