فکر دموکراسی سیاسی

فكر دموكراسي سياسي به مثابه توسعه سياسي جامعه يكي از اركان شكل‌دهنده توسعه متوازن است و بدون تحقق آن تصور جامعه توسعه يافته انگاره‌‌اي خام و موهوم خواهد بود. شكل‌گيري دموكراسي، به عنوان يك روند و جريان ـ مستلزم پاي‌بندي دولت‌ها و ملت‌ها به پاره‌اي لوازم اجتناب‌ناپذير است. همان‌گونه كه تشكيل دو پديده دولت ـ ملت نيز در شمار دست‌آوردهاي مدرنيته است، براي استقرار تمام و كمال دموكراسي سياسي، عينيت يافتن همه‌سويه مشاركت سياسي به اندازه اجرايي شدن شايسته‌سالاري، ضروري است؛ همان‌طور كه وجود نهادهاي متكثر مدني و به تبع آن پيدايش جامعه مدني، به ميزان ظهور احزاب، لازم و ملزوم است. صرف نظر از مفاهيم مستقلي كه دو واژه تخصصي "توسعه" و "سياست" دارند، در يك تعريف كلي از مفهوم توسعه سياسي بر محور حداكثر توافق نخبگان علوم سياسي، مي‌توان "فراگرد (پروسه) دموكراتيزاسيون جامعه" را در جايگاه بديل "توسعه سياسي" نشاند و براي تحقق اين فراگرد، مراحل متعددي را مد نظر قرار داد. قابل ذكر است كه هر جامعه در دوره گذار به توسعه يافتگي سياسي و استقرار دموكراسي با چالش‌هايي مواجه مي‌شود، پيش‌نيازهايي را توليد مي‌كند و لوازمي را به تمرين عمومي مي‌گذارد كه هريك به صورت مجزا با حاشيه‌هاي مربوطه، در كتاب حاضر مطرح و شرح داده شده است. نگارنده در اين كتاب به نقد و بررسي مباني اصلي دموكراسي با تاكيد بر ظرفيت‌هاي سياسي آن پرداخته است و از يك منظر، اين كتاب مانيفست دموكراسي‌خواهي در جوامع توسعه‌نيافته است.