منابع پنهان اندیشه های هادیگر

راینهارد ماین معتقد است که خاستگاه اندیشه مارتین هایدگر، فیلسوف بزرگ آلمانی، را تنها نباید در فلسفه غرب، یونان باستان و سنت‌ فکری یهودی ـ مسیحی جستجو کرد؛ بلکه وی به‌واسطه بهره‌گیری از ترجمه‌های آلمانی متون فلسفی چینی و ژاپنی، شالوده اندیشه و فلسفه متفاوتش را بر روی سنت فلسفی آسیای شرقی بنا نهاده است.

کتاب «منابع پنهان اندیشه هایدگر؛ تأثیر آموزه‌های چینی و ژاپنی بر نوشته‌های وی»، تالیف راینهارد ماین و با ترجمه حسن عرب از سوی انتشارات زندگی روزانه منتشر شده است. مولف این اثر، با واکاوی موشکافانه آثار هایدگر و استناد به کلمات و تعابیر به کار رفته در متون این فیلسوف شهیر آلمانی، درصدد است اثبات کند که منابع فکری هایدگر در اصل از آشنایی وی با سنت فلسفی آسیای شرقی ریشه می‌گیرد.

مارتین هایدگر (1889 ـ 1976)، فیلسوف شهیر آلمانی، در ایران علاقه‌مندان و دوستداران بسیاری دارد. همگان او را در قامت یکی از مهم‌ترین و برجسته‌ترین فیلسوفان قرن بیستم می‌شناسند که بسیاری چون گادامر، هانا آرنت، اشتراوس، لویناس، مارکوزه، دریدا، لکان، فوکو، سارتر و... یا از زیر شنل او بیرون زده‌اند و افتخار شاگردی‌اش را داشته‌اند، و یا عمیقاً از او متاثر بوده‌اند. به‌طوری که، بسیاری وی را بزرگ‌ترین متفکر قرن بیستم می‌شمارند و پس از دهه‌های نخستین قرن گذشته، کمتر فیلسوفی را می‌توان یافت که بی‌اعتنا به آرا و نظریه‌های هایدگر باشد.