دستگاههای فلسفی

جهان اندیشه‌ به دستگاههای فلسفی تقسیم می‌شوند. هر کس خواه آگاه باشد و خواه آگاه نباشد برای خود یک دستگاه فلسفی دارد یعنی به پرسشهای خود و دیگران پاسخ می‌دهد.

کانت زمانی کوشید ماهیت حقیقی و نقش فلسفه را روشن کند، اما ادامه پیدا کردن ستیز میان سیستم های فلسفی حتی بر سر ماهیت فلسفه، نشان می دهد که او موفق نبوده است.

یک پاسخ می تواند این باشد که در هر فلسفه ای جنبه ای از حقیقت برجسته شده است و این حقیقتها کامل کننده ی یکدیگرند. اما برای اینطور نگریستن به دستگاه های فلسفی، باید آنقدر شاخ و برگ آن سیستمها را بتراشیم که در عمل به یک حرف ساده ی بدیهی برسیم، مثلا از مارکسیسم این می ماند که بدون زندگی اقتصادی بشر، فلسفه، هنر و علم وجود نخواهد داشت. یا از نیچه این بماند که خواست قدرت یکی از عوامل مهم زندگی بشر است.

...تفاوت موجودات حیوانی و انسانی تنها در یک معیا است: قدرت. موجودات ارزشمندتر موجودات قدرتمندتر هستند. با این وجود میانمایگان هم ضروری است. نیچه به این ترتیب وجود اقشار متوسط الحال انسانی را نیز ضروری می داند: «یک فرهنگ والا تنها بر پایه ای پهناور تواند زیست یعنی بر یک میانمایگی همبستۀ سخت و سالم.» ولی نباید در میانمایگی ماند. بتهای دینی همه را به پرستش خود وا می دارد و می کوشد همه را به سطح میانمایگی فروکشد. توده های میانمایه وسایلی ضروری برای هدفی هستند و این هدف پدیدار شدن گونۀ والاتری از انسان است.