انشعاب در بهائیت پس از مرگ شوقی ربانی

درباره ی بهائیان و بهائیگری تاکنون کتب و رسالات بیشماری نگاشته شده است، گذشته از کتب به اصطلاح « بنیانی » که پایه ی اعتقادات پیروان بر آنها نهاده شده است، یعنی آثار مربوط به سردستگان بابی، بهائی، ازلی و فرق و گروههای دیگری که همه از بابیگری منشعب شده اند ، کتابها و رسالات دیگری نیز در رد بهائیت به رشته ی تحریر درآمده، که کتاب معروف « بهائیگری » نوشته ی « احمد کسروی » یکی از آنها است. 

این کتاب  از نظر منطق و مطلب بر همه کتب قطور دیگری که در این زمینه نوشته شده برتری دارد. 

 اما انگیزه ی اصلی در نگارش این رساله، « انشعاب » و « گروه بندیهائی » است که این فرقه را به دستجات مختلف – و اغلب متخاصم – تقسیم کرده است، تا آنجا که پژوهنده را در همان آغاز کار دچار سردرگمی و آشفته ذهنی می سازد.

شوقی افندی ربّانی (۱مارس ۱۸۹۷ م - ۴ نوامبر ۱۹۵۷ م)که به شوقی افندی هم شناخته می شود، به مدت سی و شش سال ولی امر و سرپرست جامعه بهائی در سراسر عالم بود و نظم اداری جهانی بهائی را توسعه بخشید. او که نتیجه (فرزند نوه) بهاءالله شارع دین بهائی و نوه دختری عبدالبهاء بود، طبق الواح وصایا (وصیت نامه عبدالبهاء) پس از وی، مسئولیّت ولایت امر در جامعه بهائی را از ۲۸ نوامبر ۱۹۲۱ میلادی تا زمان مرگش در نوامبر ۱۹۵۷ میلادی، به عهده‌گرفت و در بین پیروان آئین بهائی به ولی امرالله ملقّب گردید.