دره جذامیان

ميثاق امير فجر از تلفيق دو زاويۀ سوم شخص و اول شخص، در پرداخت داستانش سود برده است.رمان با فرخ فرهمند شروع مي شود، سپس با معرفي كريستيان، علاقۀ بيشتر خواننده را جلب مي كنند. اما داستان با سولماز، جنگ، شهاب و عارف تمام مي شود كه اين مسئله به پراكندگي داستان كمك كرده است. در حقيقت مرگ كريستيان نقطۀ اوج و سپس فرود داستان است و حوادث بعد از آن جذابيتي ندارد. جنگ در رمان«درۀ جذاميان» گرچه در حاشيه قرار گرفته است، اما بحث هاي فلسفي و بنياديني را به خود اختصاص داده است. در چند فصل از كتاب تنها صحبت از جنگ، علل، انگيزه و عواقب جنگ است. در حقيقت مي توان گفت، نويسنده با طرح مسأله جذام و ريشه يابي آن يعني فقر، قصد داشته است تا عواقب جنگ را به جامعهاي تشبيه كند كه دچار جذام شده است. گفتگوهاي طولاني، فلسفي و غير عادي، رنگ حقيقت را از چهرۀ رمان مي زدايد. طرح شخصيت ها و حوادث غير لازم نيز از ديگر ضعف هاي داستان است. چنانكه شخصيت هايي از جمله سولماز، خصوصاً پس از مرگ كريستيان، در هيچ وجه لازم و ضروري نمي نمايند و در پيشبرد روند داستان نقشي ندارد. در خاتمه بايستي از قدرت نوسنده و حوصلۀ قابل تقدير او در توصيف زمان و مكان نيز ياد كرد.