سفر در ایران

گاسپار دروويل، صاحب منصب نظامي فرانسوي، در سال 1812-1813م. / 1190ه.ق.، در پانزدهمين سال سلطنت فتحعلي شاه قاجار و پس از دورۀ اول جنگهاي ايران و روسيه كه منجر به قرارداد گلستان شد

 

سفرنامۀ او به جز دو سه فصل كوتاه كه به اوضاع نظامي و سياسي ايران و دربار فتحعلي شاه و اقدامات عباس ميرزا اختصاص يافته، اكثر فصول دربارۀ فرهنگ و زندگي و باورها و آيينهاي مردم ايران است.

به همين دليل ارزش كتاب به عنوان يك متن مردم شناختي و جامعه شناختي و فرهنگ شناسي بسيار بيشتر از جنبۀ تاريخي و سياسي است. اين رويكرد دروويل به موضوع كتابش آگاهانه بوده است زيرا در ابتداي كتاب تصريح مي كند كه نه قصد نوشتن تاريخ ايران را دارد و نه مي خواهد به شرح اوضاع و احوال و امكنه بپردازد، دربارۀ وضع جغرافيايي و محصولات كشاورزي و امور بازرگاني نيز به اختصار اشاره كرده است، در عوض به شرح عرف و عادات ساكنان ايران پرداخته است.

بنابراين اهمت سفرنامه دروويل از آن رو است كه تصويرگر صحنه هاي فراواني از زندگي مردم در عصر قاجار است