عصبیت و رشد آدمی

کارن هورنای در عصبیت و رشد آدمی, شخص عصبی را مثل کسی می‌داند که از پشت یک شیشه مه به دنیا نگاه می‌کند. یک نوع حالت کرختی و منگی معنوی تمام وجودش را گرفته است. تمام دنیای او شخصیتی است که در ذهن خود برای مقابله با خشم ساخته و تمام تلاشش رسیدن به آن شخصیت یا «خود ایده آلی» است. خود ایده آلی است که می‌تواند انتقام او را از کسی که عصبانی اش کرده و تاکنون توان مقابله با او را نداشته بگیرد. خودهای ایده الی فقط و فقط یک تصورند و هیچ کدام از انسان‌های عصبی هرگز به خود ایده آلی شان برای گرفتن انتقام خود از دنیا و مردمان آن نمی‌رسند. این تلخ ترین حقیقت عصبیت است.

 

نکته‌های مشترک در عصبی‌ها، دشمنی (به خود یا دیگران)، جاه طلبی (به خود یا دیگران)، احساس ناامنی (از خود یا دیگران)، احتیاج به کامل بودن، توقعات زیاد بدون این که قدمی بردارند (از خود یا دیگران)، خودخواهی محض، عدم درک احساسات انسانی و نارضایتی دائمی از زندگی است.