علم هرمنوتیک

هرمنوتیک (به فرانسوی: Herméneutique) به معنای خبردادن و ترجمه کردن و تعبیر کردن، علم یا نظریه تأویل است. علمی که مسئله فهم متون و چگونگی ادراک و فهم و روند آن را بررسی می ­کند. این عنوان از قرنِ هفدهم کاربرد یافته است، اما تازه در آغازِ قرنِ نوزدهم است که با تلاشِ فکری فردریک شلایرماخر رواجِ عمومی می یابد. یکی از منتقدان سرسخت هرمنوتیک، هانس آلبرت، خردگرای انتقادی آلمانی است. لفظ هرمنوتیک در فلسفه یا نقد ادبی کلمه ای بیگانه است و حتی در علم کلام نیز به نظر می آید که استعمال آن اغلب به معنایی محدود و مقید است که با استعمال گسترده ی آن در "جنبش هرمنوتیک نوین" کلامی معاصر فوق دارد. لذا اغلب پرسش این است که علم هرمنوتیک چیست ؟ در سومین ویرایش فرهنگ بین المللی جدید وبستر، ذیل hermeneutics، می خوانیم: "مطالعه ی اصول روش شناختی تاویل و تبیین ؛ به ویژه : مطالعه ی اصول کلی تاویل کتاب مقدس". این کتاب گزارشی از تحقیق خود مولف کتاب برای فهم اصطلاحی است که وقتی برای اکثر درس خواندگان ناآشنا بود و در عین حال برای بسیاری از رشته های علوم انسانی که با مسئله ی تاویل و به ویژه تاویل متن سر و کار داشتند اصطلاحی بالقوه پر معنا بود. این کتاب در سه فصل به این مهم میپردازد.