365 روز در صحبت شاعران پارسی گو

در این کتاب، 365 بزم یا انجمن ادبی برپا شده تا جوانان و نوجوانان نه یک سال، بلکه هر سال  تا پایان عمر در صحبت زیبایی، دانایی و نیکویی باشند و با گذشت زمان همچنان جوان، شاداب، دل‌زنده و آکنده از شور عشق و خواستن بی‌پایان بمانند.

نام این کتاب، گنجینۀ آشنا نهاده شده؛ زیرا عامۀ مردم ادب‌دوست پارسی‌گو و پارسی‌دان و پارسی‌خوان با این اشعار اشنایی دیرینه دارند. اشعاری که هر کس بشنود، در دل و جانش زنگ آشنا دارد نه از این رو که آنها را از پیش خوانده یا شنیده است؛ بلکه از آن رو که او را خوش می‌آید و بر دلش می‌نشیند و شوق به حفظ آن دارد.

اشعار این کتاب همه زیبارویانی هستند که به سابقۀ ذوق فطری در مقام یار آشنا در حلقه‌های اهل دل درآمده و دلبری کرده‌اند و از آنجا که از بخت نیک در فسحت بی‌پایان عالم معنا، حسادت و رقابت وجود نداشته است، این زیبارویان را هرکس که به محبوبی و معشوقی پذیرفته، به دیگران نیز معرفی کرده است و بدین‌سان آنها بر زبان اصحاب دل جاری شده و در مقالات و کتاب‌های اهل تحقیق به مناسبت‌های گوناگون حضور یافته و به تدریج محبوب همگان شده‌اند.

این کتاب یک «باغ مهمانیِ» بزرگ است که میزبانان آن، شیرین‌سخنان اقلیم شعرند؛ میزبانانی مهمان‌دوست که هر یک مانند ناصر خسرو قصری از قصیده‌های غرّای خود ساخته و چشمه‌هایی از چکامه‌های روان در آن جاری کرده‌اند و سفره‌ای گسترده‌اند از طعام و شراب روحانی، لبخند خوش‌آمد بر لب و در انتظار گوش‌های شنوا تا چکامه‌های خود را برایشان فرو خوانند.

از شاعرانی که اشعار آنها در این مجموعه آمده است، می‌توان به حافظ که از شهریاران محفل شعر است، نام برد. هر غزل حافظ به تنهایی باغی است که رقص‌کنان به سوی شما می‌آید و هیمنۀ وزن و آهنگش از همان دور همه را به وجد می‌آورد تا به دنبال قافیه و آهنگ، چون قافلۀ روم و چین هر مهمان را هدایایی عطا کند.

یکی از دیگر میزبانان، پادشاه شاعران جهان مولانا جلال‌الدین محمد بلخی است و یکی دیگر نظامی جادوسخن است که چهارصد شاعر فحل فرزان در اقتفای او تاختند و چون سایه به بال او پرواز کردند و به عشق مصاحبت او خمسه‌ها آفریدند و همه را در پای او بیفشاندند.