شیوه های نقد ادبی

اثر ادبی را جدا از نویسنده و خواننده و دنیای واقعی بررسی می کند و اثر ادبی را پدیده ای خود بسنده و مستقل می داند که باید آن را با محک های درونی و ذاتی خود آن ـ یعنی برآمده از خود اثر ـ از قبیل غموض و ابهام، انسجام متن و ارتباط اجزایش با هم یعنی روابط بین عناصرمتشکله اش، تمامیت وکمالش بررسی کرد.

در حقیقت نقد عینی تا حدودی عکس العملی است در مقابل روش ادبای سنتی که معمولاً بیش از متن به زندگی نویسنده و آرا و افکار او و اوضاع و احوال اجتماعی دوره او توجه دارند.برای نقد ادبی البته می توان انواع و اقسام دیگری هم قائل شد، مثلاً نقد متون ،هدف این نوع، تشخیص ضبط های صحیح و رسیدن به متنی است که هر چه بیشتر به اصل ـ آنچه نویسنده یا شاعر پرداخته است ـ نزدیک باشد. و این هدف با سنجیدن و مقابله نسخ مختلف و کهن یا توجه به چاپ های مختلف و امعان نظر در خطاهای کاتب یا مرکز نشر و امثال این امور تحقق می پذیرد.همچنین می توان نقد ادبی را به لحاظ گرایش به دانش های گوناگون تقسیم کرد: 
نقد تاریخی ، نقد ترجمه احوال ، نقد جامعه شناسانه که یک شاخه مهم از آن نقد مارکسیستی است، نقد روانشناسانه که یک نمونه آن نقد فرویدی است و نقد صور مثالی یا اسطوره گرا که اثر ادبی را با توجه به مباحث اساطیری و آیین ها و مناسک به لحاظ مردم شناسی وفرهنگی بررسی می کند.