صد سال داستان نویسی ایران،دو جلدی

کتاب «صد سال داستان‌نويسي ايران» در زمره ارزنده‌ترين پژوهش‌هاي سال‌هاي دهه هشتاد ميلادي (دهه شصت خورشيدي)قرار دارد و بدون شک در مقام يک مرجع مهم، ماندگار خواهد بود.

اين کتاب نخستين و کامل‌ترين فرهنگ موجود در حوزه ادبيات داستاني به شمار مي‌رود.

هدف نويسنده اين کتاب بررسي تحول ادبيات داستاني از پايان قرن نوزدهم، يعني دوراني که ادبيات به دفاع از انقلاب مشروطه برخاسته و آن را تدارک مي‌بيند، تا انقلاب 1357 و پس از آن است. حسن اين تاليف، قرار گرفتن يک رشته توصيف‌هاي نقادانه فشرده بر طبقه‌بندي تاريخي است که مشخص کننده ويژگي‌ها و گرايش‌هاي ادوار مورد بررسي است.
نويسنده پس از تشريح چگونگي شکل‌گيري ادبيات مدرن فارسي تا سال‌هاي 1340، نکات اصلي نظام جديد نثر فارسي را مطرح مي‌کند:
پيدايش انواع ادبي تازه، تاثير منظم مطبوعات و ترجمه، نقش عوامل سياسي و اجتماعي، سلسله مراتب نوع‌هاي ادبي و جايگاه ادبيات.
بي شک خواننده متوجه ماهرانه بودن روش نويسنده اين اثر خواهد بود. او راه‌هاي تازه‌اي به دنياي غني نثر فارسي مي‌گشايد، دنيايي که تا کنون چنان که بايد و شايد شناخته نشده است.