آواز پری ها

.... اما پری زنگنه در پاییز ۱۳۴۹ زمانی که ۳۱ سال داشت، بر اثر یک سانحه رانندگی بینایی خود را از دست می‌دهد ولی این اتفاق او را از فعالیت‌هایش جدا نمی‌کند و حتی باعث ورود او به حوزه نابینایان و پیگیری برای فعال شدن این گروه در جامعه می‌شود. پری زنگنه درباره انگیزه‌اش برای نگارش این کتاب می‌گوید: «زمانی که تدریس آواز را شروع کردم، احساس کردم هنرجویان امروز آواز چون به کلاس‌های خصوصی می‌روند وقت ندارند که به تمام مسائل ظریف آواز و پیشینه این هنر واقف شوند. آموزشگاه‌ها هم تقصیر ندارند، کلاس‌های شخصی معمولا به شاگردانشان اصول را می‌آموزند. بنابراین دست به نوشتن این کتاب زدم که سال‌های زیادی از من وقت گرفت و کار دشواری هم بود. در این کتاب آنچه به یک شاگرد کنسرواتوار آموزش داده می‌شود، به صورت خودآموز آواز آورده‌ام. اما در انگیزه‌ای دیگر مربوط به این است که هر چقدر از آواز زنان و ممنوعیت آن بیشتر می‌گذشت من را بیشتر تشویق می‌کرد به آنچه در گذشته بر من رفته است، بگویم. شروع زیبایی که داشتم و به هنرستان عالی موسیقی رفتم برای دل خودم بازگو کنم.»