سیاه مشق

مجموعه شعر «سیاه مشق» سروده‌ی «هوشنگ ابتهاج» غزل‌سرای نام‌آشنای معاصر است. این مجموعه شعرهای سال‌های 1325 تا 1329 شاعر را دربرمی‌گیرد. ابتهاج توانایی خود را در سرودن غزل در این مجموعه نشان داد به‌طوری‌که تعدادی از غزل‌های او از بهترین غزل‌های این دوران به شمار می‌‌آید. غزلی از این مجموعه را می‌خوانیم: «با این غروب از غم سبز چمن بگو/ اندوه سبزه‌های پریشان به من بگو/ اندیشه‌های سوخته‌ی ارغوان ببین/ رمز خیال سوختگان بی‌سخن بگو/ آن شد که سر به شانه‌ی شمشاد می‌گذاشت/ آغوش خک و بی‌کسی نسترن بگو/ شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر/ ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو/ آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک/ با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو/ از ساقیان بزم طربخانه‌ی صبوح/ با خامشان غمزده‌ی انجمن بگو/ زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت/ وین موج خون که می‌زندش در دهن بگو/ سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد/ این ماجرا به آینه‌ی دل‌شکن بگو/ آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد/ سرو سیاه من ز غروب چمن بگو»