اردک وحشی

قرن نوزدهم، دوران «مخاطب متوسط، هنرمند متوسط و زندگی متوسط» بود و ایبسن از نسل دومِ کسانی بود که در این زمینه، با دوری جستن از طبیعی‌نگاری محض، اما بهره‌برداری از نگاه علمی «ناتورالیسم» به پدیده‌ها، سرِ آن داشت که این «مخاطب متوسط» و «زندگی متوسط» را چنان بپروراند که خیال‌انگیز و شاعرانه باشد، یعنی از طبیعی‌نگاری (Naturalism) محض دوری کند تا بتواند شالوده تئاتر مبتنی بر رئالیسم تحلیلی (Critical realism) را استوار کند.

ایبسن برای گام نهادن در مرحله رئالیستی تصمیم دشوار و شجاعانه‌ای گرفت؛ تظاهر و تن دادن به «میان‌مایگی» جامعه «میان‌مایه»، مردم «میان‌مایه» و هنر «میان‌مایه».

این سبک کار او به مذاق چخوف و استریند برگ خوش نمی‌آمد. هر دو گور گذشتگان را شخم می‌زدند؛ ایبسن اما، می‌خواست در جمع «میان‌مایگان» بماند و همچنان به نوشتن نمایشنامه‌های خوش‌ساخت ادامه دهد. همین است که جدال او با سنت ادبی و معیارهای زیباشناختی رایج در اندازه‌های یک اصلاح‌طلب یا یک بنیان گرای محافظه‌کار بود، و نه بیشتر.

او از شاعرانگی برای فاصله گرفتن از ناتورالیسم استفاده می‌کرد؛ اما نمی‌خواست، با واژگون کردن سنت درام پیشینیان، مخاطب «میان‌مایه» را تحقیر کند یا با تقلید از پیشینیان، به این میان‌مایگی دامن بزند. مرغابی وحشی الماسی است که این وجوه را دارد.

هاکون ورله(تاجر و کارخانه‌دار)، گِر گیرش ورله(پسر هاکون)، ایکدال پیر، یالمار ایکدال( پسر ایکدال، عکاس)، گینا ایکدال( همسر یالمار)، هدویگ( دختر یالمار و گینا)، خانم سوربی(کدبانوی خانه ورله)، رلینگ(پزشک)، مولویک( دانشجوی الهیات)، گرُیرگ(حسابدار ورله)، پترسِن(پیشخدمت ورله)، یِنسِن(پیشخدمت موقت)، نجیب‌زاده چاق، نجیب‌زاده تاس، نجیب‌زاده نزدیک بین، شش نجیب‌زاده دیگر و چند پیشخدمت موقت، شخصیت‌های این نمایشنامه پنج پرده‌ای هستند