اسطوره شناسی آسمان شبانه

...محتوای سخنم این بود که صورت‌های فلکی دوازده‌گانه که به ۱۲ ماه منسوب شده‌اند، خاستگاهی ایرانی دارند و در بابل صورت‌بندی شده‌اند و بعدتر به یونان و مصر منتقل شده‌اند. همچنین تفسیری در مورد برخی از این نمادها به دست دادم.سخنرانی با بازتاب و انعکاس چشمگیری روبرو شد و هنوز که هنوز است کسانی برایم نامه می‌نویسند و در مورد آن پرسش می‌کنند. این گفت‌وگو باعث شد پرسش‌هایی که در مورد صورت‌بندی علم اخترشناسی جهان باستان داشتم را جدی‌تر بگیرم. در نتیجه کتابی فراهم آمد که هم تاریخ نجوم و چگونگی تکوین و تکاملش در زمینه‌ی ایرانی را به دقت شرح می‌داد و هم خاستگاه‌های اساطیری و دینی نجوم جهان باستان را روشن می‌کرد و به خصوص مبانی اعتقادی و رمزپردازی مهرپرستانه‌ی صورت‌های فلکی را روشن می‌ساخت.کتاب در واقع یک تاریخ تحلیلی ظهور و تکامل علم نجوم در جهان باستان هم هست، اما اسمش را اسطوره‌شناسی گذاشتم؛ چون وزنه‌ی دستاوردهای من در این زمینه در کتاب سنگین‌تر بود. نتایج مربوط به تاریخ نجوم را پیش از این کتاب دیگران هم گفته بودند و من جز چند نکته چیزی به آن نیفزوده‌ام...هر كس كه به آسمان شبانه نگريسته باشد شكوه و عظمت ستارگان و خردي و ناچيزيِ خويشتن را در برابر پيچيدگي آن دريافته است. امروز وقتي ما به آسمان مي نگريم به ماهيت ستارگان و فيزيك كهكشان ها آگاهي داريم و از اين رو تصويري تكان دهنده از هستيِ پهناور و شگفت انگيز، در برابر خويش مي يابيم.چنين مي نمايد كه از همان آغاز، مردمان در رويارويي با آسمان شبانه و زيبايي خيره كنندهء ستارگان، واكنش رواني اي مشابه را از خود بروز داده باشند. مردمان جهان باستان به درك امروزينِ ما از بافتار ستارگان و فضا دست نيافته بودند، اما تصوير اساطيري و ساده شدهء عصر خويش را از سپهر فرازِ سرشان در ذهن داشتند. تصويري كه به تعبيري اخترفيزيك و اخترشناسي امروزين ما نيز نسخه اي از آن و دنباله اي از آن محسوب مي شود.