اسماعیلیان پس از مغول

هدف اصلی نویسنده در کتاب بررسی چگونگی وضعیت جامعه اسماعیلی پس از فتح ایران به دست مغولان در اواسط سده هفتم هجری/ سیزدهم میلادی است .نویسنده معتقد است 'بر خلاف ادعاهای عطاملک جوینی, تاریخ نگاری که در خدمت هولاکو بود, جامعه نزاریان ایران بر اثر حمله مغول کاملا نابود نشد .افراد بی شماری قتل عام شدند و بخش اعظم آثار ادبی نزاریان از بین رفت, معذالک امامت نزاریان که بسیار با اهمیت بود در سلاله رکن‌الدین خورشاه, آخرین فرمانروای الموت ادامه یافت و به این ترتیب شالوده اساسی تشکیلات مذهبی آنها, یعنی 'دعوت 'بر جای ماند .با سقوط الموت, دوران تاریکی از تاریخ نزاریان آغاز گردید که نزدیک دو قرن تا ظهور امامان اسماعیلی در روستای انجدان, در مرکز ایران در حدود اواسط سده نهم هجری/ پانزدهم میلادی به درازا کشید .امامان اسماعیلی پس از ظهور, حیات دوباره‌ای به دعوت نزاریان و فعالیت ادبی بخشیدند . نزاریان ایران در این مدت دو قرن, هیچ اثری از دکترین خویش پدید نیاوردند و به رعایت تقیه پرداختند و با پنهان کردن عقاید خود و پذیرش تصوف و دیگر انواع پوشش‌ها, خود را از تعقیب و شکنجه‌ها مصون داشتند .'مولف پس از ذکر خلاصه‌ای از سیر تاریخی تکامل سازمان دعوت اسماعیلی, به بررسی نقش اساسی این سازمان در توانا ساختن اسماعیلیان ایران برای حراست از هویت مذهبی و همبستگی جامعه اسماعیلی در آن دوران دشوار, برآمده است